σάβανα

Εύκολα διακρίνεις τη νεκρική ακαμψία μιας σκέψης: κάθεται τόσο ατάραχα μέσα στις λέξεις που σπάνια ζαρώνει το περίγραμμά τους.

στέγες

Σήμερα ξύπνησα με ένα τόσο επιτακτικό αίσθημα μελοδραματισμού, που ενώ πήγα στην κουζίνα να ψήσω καφέ, τελικά καθάρισα τέσσερα κιλά κρεμμύδια. Έκλαψε μαζί μου όλη η γειτονιά και εγώ ανέκτησα την πίστη μου στην κοινότητα των ανθρώπων.

φωνητική

Σπάνια οι πράξεις μας έρχονται σε συμφωνία με τις πεποιθήσεις μας - ίσως μόνο κατά τη διάρκεια του ύπνου. Αυτή τη συμφιλίωση τραγουδάμε με το ροχαλητό, γράφοντας κάθε βράδυ το προσωπικό μας Ode an die Freude.

la mort de l'ange

[παραδόξως μπορεί να γραφτεί ποίηση μετά τo Άουσβιτς

όπως και μουσική μετά το τέλος της ομορφιάς]

θεωρία αερίων

Η μετωνυμία είναι το βασικό σχήμα λόγου του ανθρώπινου συντακτικού - τίποτα δε μας συστήνεται σαν αυτό που πραγματικά είναι. Dramatis personae σε ένα θέατρο διαρκών μεταμφιέσεων, περιφέρουμε σαν θάρρος τις φοβίες μας και σαν αρετές τα τραύματά μας. Όπως κάποιος που ρεύεται μεγαλοπρεπώς, μόνο για να καλύψει αγχωμένος έναν αιφνίδιο τυμπανισμό του.

έκλαμψη

Ποτέ δε φτάνουμε σε θεμελιώδεις προτάσεις κατά τις έρευνές μας. Φτάνουμε στο όριο της γλώσσας που μας απαγορεύει να κάνουμε άλλες ερωτήσεις. Δε φτάνουμε στο βυθό των πραγμάτων, αλλά σε ένα σημείο από όπου δεν μπορούμε να συνεχίσουμε, δεν μπορούμε να ρωτήσουμε παραπέρα.

Θυμήθηκα αυτή τη σκέψη του Wittgenstein όταν διαπίστωσα ότ

iannis

Και σκέφτομαι την ανάγκη, το βαθύ νόημα αυτής της ανάγκης, που οδήγησε τον Ξενάκη να συνταχτεί με την αντικειμενική ηχητικότητα του κόσμου απέναντι στην υποκειμενική ηχητικότητα της ψυχής. (Μ. Κούντερα, «Συνάντηση»)

Έτυχε να αγαπήσω τη μουσική του Ξενάκη στην πιο ζοφερή -και συνάμα πιο σνομπ- περίοδο της ζωής μου. Βαθιά καχύποπτος και αλαζονικός απέναντι στους ανθρώπους, αναγνώριζα στους βίαιους, εριστικούς ήχους του Ξενάκη έναν ομοϊδεάτη που σάρκαζε ανηλεώς τα καλολογικά στοιχεία της περιρρέουσας ματαιότητας.

Παραμένω ακόμη καχύποπτος απέναντι στους ανθρώπους, την αλήθεια των αισθημάτων τους, την ύπαρξη της ομορφιάς τους. Ωστόσο πλέον δυσπιστώ περισσότερο απέναντι στην αντικειμενικότητα που διακηρύσσει ότι προσηλώνεται απερίσπαστη στο είναι του κόσμου, αδιάφορη για τους σπαραγμούς, αδιάβροχη στα δάκρυα.

Όσο και αν παριστάνει τον ψυχρό, αποστασιοποιημένο εκφραστή συμπαντικών νόμων, όσο και αν υποτιμά την πολλή συνάφεια των ανθρώπινων αισθημάτων, τελικά ο Ξενάκης είναι ένας από τους πιο πυρετώδεις και συναισθηματικούς συνθέτες, τα ξεσπάσματα του οποίου μου ακούγονται σαν απωθημένες προσευχές που εκρήγνυνται.

schatten rosen schatten

Unter einem fremden Himmel

Schatten Rosen

Schatten

auf einer fremden Erde

zwischen Rosen und Schatten

in einem fremden Wasser

mein Schatten

[Κάτω από έναν ξένο ουρανό

σκιές ρόδα

σκιές

πάνω σε μία ξένη γη

ανάμεσα σε ρόδα και σκιές

σε ξένα νερά

η σκιά μου]

Ingeborg Bachmann

μέρες

Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη

πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα

Νομίζω ότι η διαφορά ανάμεσα στη μεσογειακή και τη βορειοευρωπαϊκή ματιά είναι περισσότερο διαφορά προοπτικής παρά ουσίας. Στους παραπάνω στίχους, ας πούμε, ο Ελύτης κυρίως καταφάσκει στη ζωή που εμφιλοχωρεί ανάμεσα στις άψυχες μονάδες του χρόνου. Το γεγονός όμως ότι χρησιμοποιεί ένα κάπως δυσοίωνο ρήμα σαν το "παράπεσε" (αντί π.χ. "αποκαλύφθηκε") μας επιτρέπει, μαζί με τον γδούπο, να ακούσουμε και την ηχώ μιας αγωνίας.

Αυτό δηλαδή που κυνικά και χωρίς περιστροφές λέει ο Τζόις στον Οδυσσέα:

Κάθε Παρασκευή θάβει μια Πέμπτη

ludwig

Νομίζω δεν έχει μελετηθεί διεξοδικά η τσαντίλα που διατρέχει το έργο του Beethoven. Άκουγα σήμερα το πρώτο μέρος του κουαρτέτου op. 95 κι ένιωθα ότι ο συνθέτης -αμείλικτος και ανοικτίρμων- με λούζει με χριστοπαναγίες!

Επέστρεψα στον Brahms που, ως επαρκής νευρωτικός, ήξερε να απωθεί και να εξευγενίζει την οργή του.

ψεκασμοί

Από το εγχειρίδιο ραντισμού: Τέχνη είναι η σταγόνα αρώματος με την οποία ψεκάζουμε ένα τοπίο γεμάτο πτώματα.

πτώση

Αν δεχτούμε ότι η ζωή είναι μια διάψευση εν εξελίξει, τότε αυτά που θεωρούμε ευεργεσίες της τύχης δεν είναι παρά καταστροφές σε αναμονή - που και αυτές με τη σειρά τους είναι επερχόμενες ευεργεσίες κ.ο.κ. Αυτό μας επιτρέπει να υποστηρίξουμε ότι η ζωή είναι ταυτόχρονα και μια κατάφαση εν εξελίξει, αφού κάθε κατάσταση, περιδινούμενη σε έναν κύκλο αέναων μεταλλαγών, τελικά πραγματώνεται - μέχρι να ξαναακυρωθεί κ.ο.κ. Προοπτικά λοιπόν, το καθετί ταυτίζεται με τον εαυτό του αλλά και με το αντίθετό του - "το γαρ αυτό είναι εστίν τε και ουκ είναι". Τα πάντα μιμούνται το ψυχόδραμα της γάτας του Σρέντιγκερ: το ον συντήκεται αδιάκοπα με το μη ον, το μαύρο είναι ταυτόχρονα και άσπρο, το κακό ισούται με το καλό, η επιφάνεια δε διαφέρει από το βάθος. Ναι, κατά βάθος δεν υπάρχει βάθος...

Αυτά σκεφτόταν ο φιλόσοφος λίγο πριν γκρεμιστεί στο χαντάκι.

αισιόδοξο ιντερλούδιο

Ο λαός ξεσηκώνεται και τιμωρεί το παράνομο πάρκινγκ.

συμπέρασμα δύο

Νομίζω ότι το υπ' αριθμόν δύο πρόβλημα του εικοστού πρώτου αιώνα ταυτίζεται με το υπ' αριθμόν ένα πρόβλημα του εικοστού δεύτερου αιώνα που είναι το πάρκινγκ.

συμπέρασμα

Νομίζω ότι το υπ' αριθμόν ένα πρόβλημα του εικοστού πρώτου αιώνα είναι το πάρκινγκ.